Jak wychować dziecko nadpobudliwe cz. 21
Starsze dzieci, cd klasy V, mają już możność należenia nie tylko do organizacji harcerskiej, ale i do koła sportowego, do różnych kółek zainteresowań, daje im to możliwości ukierunkowanego działania w sposób planowy i zorganizowany. Niestety dzieci nadpobudliwe przez swoje zachowanie są często z tych grup wyłączane lub, gdy minie ich pierwszy zapał, same się wycofują żegnane na ogół bez żalu. Zrozumiałe jest, że organizacje nie pragną takich członków, a tymczasem są one właśnie bardzo potrzebne tym dzieciom, mogą być dla nich miejscem o znaczeniu terapeutycznym. Przy dobrze postawionej pracy wychowawczej w tych organizacjach może nastąpić pełne przystosowanie społeczne dziecka nadpobudliwego.
W stosunku do dzieci nadpobudliwych, które zaczynają wchodzić w wiek dojrzewania, działania wychowawcze muszą być szczególnie przemyślane. Nie każde zachowanie w tym wieku jest wyrazem rzeczywistej postawy ucznia, rzeczywistych jego chęci lub niechęci. Może być wynikiem chwilowego nastroju czy błahego konfliktu z kolegami, które wywołały niewspółmierną reakcję w formie nieakceptowanej społecznie. Tak więc, na przykład sprawa usunięcia z organizacji nie może być wynikiem pochopnych decyzji podejmowanych pod wpływem tego rodzaju zdarzeń. Musi być ona przemyślana, poprzedzona kilkoma nawet rozmowami, aby upewnić się, że nie ma się do czynienia z "wyskokiem" typowym zarówno dla wieku, jak i dla nadpobudliwości dziecka. Wszelkie rozmowy należy przeprowadzać w atmosferze życzliwości, bez agresji, gdyż w tym wieku impulsywność, wrażliwość, a nawet drażliwość niewspółmiernie wzrastają, co może przeszkodzić w nawiązaniu porozumienia.
Główną przyczyną konfliktów staje się nasilona pobudliwość emocjonalna, której towarzyszy poczucie "dorosłości", dążenie do stanowienia o sobie, przy małej odpowiedzialności charakterystycznej dla dzieci nadpobudliwych, nad którymi praca wychowawcza w poprzednich okresach była niewystarczająca lub niewłaściwa. Naprawianie błędów przeszłości jest bardzo trudne, a zdarza się, że rodzice i wychowawcy zaczynają interweniować dopiero w obliczu poważnych przewinień dziecka, takich jak kłamstwa, oszustwa, wagary czy kradzieże.
Tymczasem te aspołeczne i antyspołeczne zachowania są już następstwem rozdźwięku, jaki nastąpił między dzieckiem a dorosłymi we wcześniejszych okresach rozwojowych.
Młodzież nadpobudliwa jest wybitnie aktywna, rzutka, chętna do działania. Należy to we właściwy sposób wykorzystać wszędzie - - W szkole, w organizacji, w domu; trzeba jednak pozostawić jej pewną swobodę, jedynie obserwować i nieznacznie kontrolować przebieg działalności, aby w odpowiednim momencie wkroczyć z pomocą — podkreślamy to — z pomocą, a nie z krytyką i dyskwalifikacją.
W wieku dojrzewania nie obserwujemy już takiej formy nadruchliwości, jaką spotykaliśmy w młodszym wieku szkolnym. Może się ona przejawiać w ruchliwości zawężonej do ruchów manipulacyjnych oraz w zamiłowaniu do wyczynów sportowych lub zręcznościowych, do walk, siłowania itp. Tendencje te przy braku równowagi emocjonalnej bywają niebezpieczne tak, że należałoby je włączyć w określone ramy organizacyjne zespołów sportowych różnego rodzaju i różnych specjalności, gdzie zarówno trening, jak i współzawodnictwo odbywa się według przyjętych reguł i norm oraz pod okiem trenerów. Pod tym względem młodzież ma w naszym kraju wszelkie możliwości. Największa sztuka to skłonić naszego nadpobudliwego młodzieńca lub dziewczynę, aby zechcieli włączyć się do grupy i wytrwali w niej. Wiele zależy od tego, jak grupa jest prowadzona — zarówno ta harcerska, jak i sportowa. Znalazłszy tam zadowolenie, młodzież nadpobudliwa nie będzie szukać mocniejszych, a jednocześnie łatwiejszych wrażeń.