Jak wychować dziecko nadpobudliwe cz. 15
Po drugie — nadpobudliwości psychoruchowej często towarzyszy nieharmonijny rozwój umysłowy, o czym mówiliśmy w I rozdziale, a co szczegółowiej potraktujemy dalej. Dysharmonia rozwoju może powodować specyficzne trudności w czytaniu i pisaniu wymagające umiejętnego nauczania. Rodzice uczący dziecko w sposób niefachowy mogą doprowadzić do wadliwych przyzwyczajeń i nawyków przy czytaniu, pisaniu lub rachowaniu, które będzie trudno przekształcić na poprawne w trakcie nauki w I czy nawet II klasie. Ponadto jakiekolwiek trudności dziecka w nauczaniu w domu i związane z tym zniecierpliwienie rodziców mogą wywołać negatywną postawę do nauki w ogóle. Dziecko powinno iść do szkoły z chęcią i zaciekawieniem, a nie z oczekiwaniem klęski.
Na ogół przy dobrze zorganizowanych zapisach do kl. I, podczas których dzieci są badane lub przynajmniej obserwowane przez psychologów lub pedagogów, zawsze można wykryć, czy wraz z nadpobudliwością nie występują fragmentaryczne deficyty rozwojowe. Jeżeli tak, to matki powinny dostać wskazówki, jakie ćwiczenia i zajęcia z dziećmi należy prowadzić dla zmniejszenia tych braków. Niektóre szkoły organizują dla tych dzieci komplety wyrównawcze w okresie poprzedzającym pójście do szkoły. Ten rodzaj pomocy jest właściwszy niż uczenie pisania i czytania w domu.
Wychowanie dziecka nadpobudliwego w wieku szkolnym
Podstawową działalnością dziecka w wieku szkolnym jest nauka. Zabawa w dalszym ciągu pełni poważną rolę w rozwoju dziecka, lecz muszą być zachowane odpowiednie proporcje czasu poświęconego obu rodzajom działalności. Zarówno treść jak i zakres nauki i zabawy zmieniają się w ciągu lat szkolnych. Na początku nauki szkolnej dziecko zdobywa podstawowe umiejętności, które pozwolą mu w dalszych klasach na rozszerzenie wiedzy i kształtowanie światopoglądu. Również zabawa w okresie początkowego nauczania ma dużo elementów doskonalących funkcje psychiczne dziecka, lecz nabierające coraz bardziej charakteru społecznego, wpływa kształtująco na jego osobowość. Zwiększanie się zakresu kontaktów społecznych dziecka, które do niedawna ograniczały się do kręgu rodziny, a czasem przedszkola, jest bardzo ważnym czynnikiem rozwoju. Wymaga jednak od rodziców i wychowawców szczególnej uwagi i czujności. Wydaje się, że późniejsze nieprzystosowanie społeczne dzieci nadpobudliwych, przejawiające się wielokrotnie w sposób drastyczny, ma swój początek właśnie w pierwszym okresie nauki szkolnej.
Nadpobudliwość dziecka powoduje różnorakie trudności w podporządkowaniu się regulaminowi szkolnemu i dostosowaniu się do wymagań nauczycieli, co od pierwszej chwili może niekorzystnie wpłynąć na stosunki uczeń — nauczyciel. Również stosunki z kolegami są zagrożone na skutek nadmiernej emocjonalności i aktywności dziecka. Jeżeli z nadpobudliwością współwystępuje dysharmonia rozwoju umysłowego, mogą pojawić się trudności w nauce, które komplikują dodatkowo sytuację dziecka nadpobudliwego.
W początkach nauki nadmierna ruchliwość, trudności w skupieniu uwagi, brak podporządkowania się rygorom szkolnym są słusznie traktowane dość tolerancyjnie, gdyż uważa się, że jest to okres adaptacji dziecka do nowych warunków i nowych wymagań. Jednocześnie w tym właśnie okresie należy "wyłowić" spośród uczniów tych, u których trudności przystosowania są szczególnie nasilone. Nierzadko już podczas zapisów do klas I można zdobyć wstępną orientację, która powinna być skonfrontowana z informacjami rodziców na temat zachowania dziecka poza szkołą. Rodzice ze swej strony powinni traktować rozmowę z nauczycielem nie jako objaw niechętnego stosunku, nadmiernych wymagań czy "czepiania" się ich dziecka, lecz jak wstęp do pełnej współpracy z nauczycielem.