Jak wychować dziecko nadpobudliwe cz. 2
Wychowanie dziecka nadpobudliwego w wieku niemowlęcym
Okres niemowlęcy przypada na pierwsze 12 miesięcy życia dziecka.
Jak zachowuje się zdrowe, prawidłowo rozwijające się niemowlę?
Do 5 miesiąca życia większość doby dziecko śpi (ok. 16 godzin na dobę), a w ciągu dnia kilkakrotnie występują okresy czuwania trwające 1V2—2 godzin, na które przypada karmienie. W czasie czuwania nasycone i suche dziecko bawi się, początkowo wykonuje szereg nieskoordynowanych ruchów rękami i nogami, ogląda swoje palce i dłonie lub przygląda się przedmiotom będącym w polu widzenia wydając nieartykułowane dźwięki. Stopniowo wskutek doskonalenia się spostrzegania i różnicowania się ruchów oraz aktywnej postawy dorosłych, którzy zajmują się dzieckiem, repertuar zabaw niemowlęcia rozszerza się. Ruchy tułowia prowadzą do zmian położenia ciała, dziecko sięga po widziane przedmioty, wydawane dźwięki przypominają gruchanie. W drugiej połowie pierwszego roku życia dziecko przyjmuje już bardzo zróżnicowane pozycje — umie siedzieć, potem stawać. Przez dłuższy czas potrafi bawić się manipulując przedmiotami początkowo pojedynczymi, następnie całymi grupami przedmiotów. W odpowiednich warunkach domowych, przy pełnym zdrowiu fizycznym małe dziecko jest pogodne, radosne, "zaprasza" do zabawy dorosłych, lecz czymś zainteresowane, umie bawić się samo. Jest to okres dużej ufności dziecka; rozróżnia ono twarze znane i nieznane, ale na ogół nie boi się obcych, co najwyżej przybiera wobec nich postawę "badawczą". Tak zachowując się dziecko jest wielką radością rodziny i sprawia stosunkowo mało kłopotu, mniej niż na przykład dziecko, które zaczyna chodzić.
Inaczej zachowują się niemowlęta nadpobudliwe. Często już w pierwszych miesiącach życia możemy stwierdzić skrócenie godzin snu zarówno nocnego, jak i dziennego oraz brak regularności okresów snu i czuwania. Często budzą się z płaczem i zasypiają zmęczone krzykiem.
Obserwuje się u nich znaczne wzmożenie ruchliwości, nieskoordynowane jeszcze ruchy są gwałtowne i szybkie. Gdy już umieją zmieniać pozycję, przenoszą się co chwila z jednego krańca łóżeczka na drugi, a gdy umieją stać, ich ulubioną zabawą jest szybkie podskakiwanie na łóżeczku lub w kojcu połączone z szarpaniem poręczy. Czynią to często z takim zapamiętaniem, że trudno im tę zabawę przerwać. Matki często narzekają, że dziecko stale się rozkopuje, wygrzebuje z pieluszek, pomimo że zostało starannie zawinięte. Na spacerze, w chłodniejsze dni trzeba je przykrywać i poprawiać.
Na skutek nadmiernej ruchliwości, częściej niż innym dzieciom zdarzają się im różne wypadki, wypadnięcie z łóżeczka przy podskakiwaniu, stoczenie się z tapczanu przy przewijaniu itp.
Gdy dziecko jest karmione na kolanach matki lub przy stole, ogromnie utrudnia tę czynność, gdyż ciągle się bawi wyciągając ręce do różnych przedmiotów, do części ubrania lub twarzy matki. Pomiędzy każdym kęsem wykonuje szereg najrozmaitszych ruchów. Często rodzice interpretują to jako objaw braku apetytu i celowo zabawiają dziecko wpychając mu niespostrzeżenie jedzenie do buzi. Jest to bardzo częsty błąd rodziców — dziecko przyzwyczaja się do tego, że jedzenie jest czynnością zabawową i w innej sytuacji nie chce jeść.
U dzieci nadpobudliwych stwierdza się często wahania apetytu. Zdarza się, że dziecko budzi się przed karmieniem z krzykiem, co powoduje przyspieszenie podania pokarmu; okazuje się, że dziecko nie zjada przewidzianej porcji, a nawet odpycha jedzenie. Ponieważ rodzice uważają, że dziecko zawsze musi zjeść przygotowaną porcję, zmuszają je do jedzenia, czego następstwem są wymioty. Przy częstym powtarzaniu się takiej sytuacji, reakcja może utrwalić się w postaci nawykowego zwracania pokarmów.
Zabawy dzieci nadpobudliwych pod koniec wieku niemowlęcego charakteryzują się tym, że dziecko domaga się coraz to nowych zabawek, lecz każdą interesuje się bardzo krótko. Przy próbach nowych czynności manipulacyjnych niecierpliwi się, płacze, złości. Każdy taki wybuch podnieca je jeszcze bardziej, trudno je uspokoić. Jednocześnie nadmiernie rozbawione, nie chce zabawy przerwać, nie chce kłaść się spać lub jeść i wszystkie uspokajające działania dorosłych traktuje albo jako dalszy ciąg zabawy, albo przeciw nim głośno protestuje.